کتاب فضل تو را آب بحر کافی نیست

                        که تر کنم سرانگشت و صفحه بشمارم 

 

سلمان فارسی از امیرالمومنین،علی علیه السلام پرسید:شناخت شمابه نورانیت به چه چیز است؟

حضرت فرمودند:به جانم قسم که این شناخت واجب است برهرمؤمن ومؤمنه ای. بعد فرمودند: کسی که بوده باشد تظاهر او در ولایت من بیشتر از باطنش، سبک شمرده می شود میزان او در قیامت.

یا سلمان کامل نمی شود ایمان مؤمن تا اینکه بشناسد مرا به نورانیّت! و هر گاه شناخت! پس آن مؤمنی است که امتحان کرده او را خداوند از برای ایمان و وسعت داده سینهء او را از برای اسلام و عارف و بینا گردیده به دین خود؛

وکسی که کوتاهی کند از این شناخت پس آن شخصی است که در حال شکّ و ریب است.
شناخت من به نورانیّت،شناخت خداوند تعالی و شناخت خداوند تعالی به نورانیّت، شناخت من است و این است دین خالص.

می فرماید خداوند سبحان:امر نشده اید شما مگر به توحید؛ و آن اخلاص است.

و قول خداوند تبارک و تعالی« حُنَفاء» و آن اقرار است به نبوت محمد (ص) و اینست دین حنیف و قول خداوند سبحان و «و یقیمو االصّلوةَ» مقصود ولایت من است.پس هر کس قبول داشته باشد ولایت مرا بپاداشته نماز را و درک این مطلب مشکل است.و «یُؤتی الزّکوةَ» اقرار است به امامت ما و اینست دین مسقیم و برحق.
ای سلمان، قرار داده است خداوند مرا امین بر خلق و خلیفه خودش در زمین و شهرها و بندگانش و عطا کرده است مرا آنچه که وصف نتوانندکرد او را وصف کنندگان،و عارفان به آن معرفت پیدا نکرده اند.هرگاه مرا چنین شناختید پس شما مؤمن هستید.

(ترجمه حدیث نورانیّت،درمشارق الانوار،شیخ رجب برسی)